Esencja

Gdy byłam mała, zaparzaliśmy w czajniczku granulowaną herbatę. Może i inni mówiliby na to imbryk, na przykład taki Andersen i jego tłumacze. W moim domu mówiliśmy: czajniczek. Czasem jeszcze widzę na półkach w sklepie herbatę granulowaną i myślę sobie o czajniczku z esencją na starym piecu w kuchni mojego dzieciństwa.
Granulki zalewało się gorącą wodą, prawie wrzątkiem, a na to kładło się małą pokrywkę. Potem można było wlewać go na dno szklanek i uzupełniać gorącą wodą.
Po dłuższym czasie na powierzchni tworzył się kożuszek o wielobarwnym połysku, który byłby może fascynujący, gdyby nie niepokojące podobieństwo do plam benzyny na drodze czy wodzie.
Do dzisiaj lubię rytuały związane z zaparzaniem herbaty czy kawy. Lubię czekać na wrzątek, na zaparzenie, lubię wypełniać kuchnię zapachami.
Słowo „esencja” oznacza nie tylko mocny wywar. To także najistotniejsza część, najważniejszy składnik, samo sedno. To, co jedynie prawdziwe i jedynie ważne.
Esencją naszych rozmów powinno być życie.

brew-pot-ceramics-foter

(Czajniczek z Fotera)