Meldunek z zaginionego tygodnia

„Kolejny zagoniony tydzień” – miałam napisać, a tymczasem słownik w telefonie zamienił mi na: „Kolejny zaginiony tydzień”.
Pomyślałam, że w tej pomyłce jest jakiś sens. Tydzień, który zaginął, bo tyle było spraw, że ani się człowiek obejrzał, a tu już sobota, a tu już październik.

Tygodnie mijają szaleńczo, a moje myśli zamiast obracać się wokół obserwowania zmienności przyrody (o, już zimno, o, już mgły jesienne, o, już czerwone liście, o, już gołe gałęzie, o, już śnieg…!) są raczej skupione na: o, jeszcze sto stron, o, jeszcze trzy rozdziały, o, jeszcze wprowadzenie, o, jeszcze bibliografia do sprawdzenia, o, przyszły poprawki, o, przyszedł deadline. Albo: o, już ta lektura, o, kolejny sprawdzian do opracowania i poprawienia, o, stos zeszytów, o, wiadomość od rodzica, korepetycje, o, kolejny konkurs plastyczny (na kiedy?), o, apel 11 Listopada.

Tak mi to właśnie upływa. I takie to właśnie jest to życie… (że pozwolę sobie użyć tego obiadowego westchnienia serwowanego gdzieś około deseru i opowieści o ludzkich niedolach).

***

Mama: „Nie miałam czasu nawet podlać kwiatów przez cały tydzień”. Nieraz wymieniamy się wiadomościami o tym, jak to każda z nas ma dużo na głowie. Jakie jesteśmy zmęczone i przepracowane (jakby to nie był nasz wybór, ilu rzeczy nie chcemy odpuścić).

Żeby nie było, że ja niby taka pracowita, a w domu niepozamiatane i rzeczy w pudłach po remoncie – ja jestem nadaktywna jedynie na polu zawodowym, a moja mama zajmuje się wszystkim i ogarnia wszystko. Wszystko co się da.

Pracoholizm wyniesiony z domu – jeśli pracujesz, jesteś człowiekiem wartościowym, tak mnie wychowano. Dobrze wypełniać swoje obowiązki. Dużo i dobrze pracować. To nasze zadanie na tym łez padole.

***

„Jeszcze dzisiaj nie usiadłam” – to powiedzenie jest mi dobrze znane. Godziny spędzone na nogach, krzątanie się, dreptanie, wykonywanie roboty, której nie widać. Ale widać, kiedy jest niewykonana. „Jeszcze dzisiaj nie usiadłam” – czytam książkę o takim tytule. Jakie to znaczące. Jestem przepracowana i się tym chwalę. To mój wkład w funkcjonowanie tego świata. Uprawiam swój ogródek. Robię swoje. Im więcej robię, tym więcej jestem warta.

Moja mama często kończy rozmowę telefoniczną zdaniem rzucanym ot, tak: „No to krzątaj się tam”. No to się krzątam, mamo.

Wy też się tam krzątajcie, ale pamiętajcie – jest weekend, może też warto trochę odpocząć?