O byciu mentalnym emerytem

Słyszeliście o tym, że ktoś jest mentalnym emerytem? Od razu powiem, że nie lubię tego określenia. Spotykam je czasem w internecie, gdzie ludzie na znak dystansu do swojego wizerunku wrzucają zdjęcia kwiatków i robótek ręcznych i piszą, że są wewnętrznymi/mentalnymi emerytami.

Z tego, co zauważyłam, do zachowań emeryckich należą:
    • robienie na drutach,
    • zajmowanie się kwiatkami doniczkowymi,
    •  wychodzenie z imprez o 23, żeby się wyspać.
Do zachowań ludzi młodych należy natomiast:
    • chodzenie w trampkach,
    • żartowanie z siebie i świata,
    • wydawanie niedojrzałych opinii,
    • zarywanie nocy.

Otóż deklaruję stanowczo, że sen to towar ważny i niedoceniany.
Że szalik i czapkę z wełny robiłam sobie na studiach, a znam studentki, które potrafiły przyjść z drutami na wykłady.
Że śmieją się również ludzie starsi (i takich nazywa się młodymi duchem).
Że kwiatki doniczkowe zaczyna się cenić wcześniej niż po sześćdziesiątce. Albo też wcale. Nie świadczy to o zmianie mentalności, a jedynie o zainteresowaniu kwiatkami lub nie.
Że niedojrzałe opinie można mieć nawet po sześćdziesiątce.

Czym się dzielisz z internetem?

Internet równa się przesyt.

Trzeba podsycać zainteresowanie, generować ruch. Co kilka dni coś pisać, wrzucać. Ale ja często nie mam nic wartościowego do napisania, a śmiecić nie chcę.
I tak sobie myślę, że przecież marnuję okazje, bo normalnie blogerzy zrobiliby:
a) zdjęcie potraw z Restaurant Week, a ja nie zrobiłam, chociaż mi smakowało i było piękne.
b) relację z kinowego pokazu Gry o tron, a u mnie ani słowa (chociaż byłam obecna i byłam pod wrażeniem!).
Albo relację od fryzjera. Przed i po.
Boże mój, każde ognisko w ogrodzie to zmarnowana okazja, każdy spacer, każde ciastko. Nawet każde przesłuchanie słuchowiska czy granie w grę. Każde ubranie, w którym czuję się pięknie i dobrze. Czerwona pomadka. Albo każda czytana książka. Ładne zdjęcie okładki i proszę, już leci. Już komentarze, już dyskusja. Ba, nawet zdjęcie sterty uczniowskich zeszytów i czerwonego długopisu w mej dłoni mogłyby być głosem w takiej dyskusji.

Nie robię tak z kilku powodów. Po pierwsze – nie uznaję tych rzeczy za szczególnie ciekawe. Po drugie – ani za szczególnie oryginalne. Nie ja pierwsza zrobiłabym zdjęcia tego jedzenia czy tej książki. Więc po co mam to robić w ogóle. Takie powielanie, zawalenie treściami, zarzucanie, byleby tylko coś wrzucić, uważam za niepotrzebne. Po trzecie – nie widzę sensu zarzucania innych swoim życiem w zbyt wielu jego aspektach, to niehumanitarne. Po czwarte – to moje życie i prywatność gra w nim istotną rolę.

Jeśli mogę rzucić tutaj lub gdzie indziej jakąś błyskotliwą myślą, robię to. Niestety, błyskotliwe myśli mają to do siebie, że przychodzą tylko czasami.

Pochwała uprzejmości

Społeczeństwo nam schamiało, drodzy Państwo. Kto ma pieniądze, ten ma władzę, tak mówią. Kto płaci, ten wymaga. Kto wymaga, ten nie musi być miły – wręcz przeciwnie, może być nawet i chamem. W mailu nie trzeba już pisać dzień dobry ani pozdrawiam/z poważaniem. Można napisać tak, że odbiorca poczuje się mały. W końcu powinien się tak poczuć, prawda? O to przecież chodzi.

Można napisać obraźliwy komentarz w internecie, podpisać się swoim nazwiskiem i nie wstydzić się tego. Można rzucać szowinistyczne żarty, można skrytykować, jak ktoś wygląda, wszystko można, a przecież dzień bez wbicia komuś szpilki za nic byłby dniem straconym.

Klasa nie jest ceniona. Kultura nie jest ceniona. Bohaterem jest ten, kto opanuje sztukę pyskówki i bez cienia żenady powie coś, co uderzy w rozmówcę.

A ja głoszę pochwałę uprzejmości i wciąż jeszcze wierzę, że dobrze jest szanować drugiego człowieka, czy to konserwator, czy to pani z okienka, czy znajomy, który nic nie może mi dać. Ja wciąż wierzę, że warto i dobrze jest zachowywać klasę, nawet jeśli to już niewiele znaczy. Wciąż uważam, że nie trzeba poniżać, by coś uzyskać. Nie trzeba poniżać i pomiatać, by poczuć się lepszym. Uprzejmość to nie wada.

Z całą mocą powtórzę za Różewiczem: Kochani ludożercy, nie zjadajmy się, dobrze?

Tako rzeką internetowi mistrzowie

Korzystam z internetu codziennie. Czytam blogi, porady, śledzę na Facebooku, odbieram newslettery. Jestem na bieżąco – zwykle znam ludzi, którzy są znani w internecie, znam blogi z rankingów popularności. Czytam o minimalizmie, świadomym życiu, byciu w zgodzie ze sobą i spełnianiu marzeń.
Co radzą mi internetowi mistrzowie?

Piszą, by się nie spieszyć, by praktykować uważność i bycie tu i teraz. Czasem w autobusie bezmyślnie gapię się w okno. Podobno nie jest to złe. Jednakże trzeba przyznać, że chodzę szybko i każdy spacerowicz na mej drodze jest raczej powodem irytacji niż admiracji.

Piszą, by uczyć się mimochodem, w międzyczasie. Przy okazji gotowania czy zmywania naczyń słucham angielskich TED-exów, vlogów, podcastów. Podczas mycia zębów oglądam edukacyjne filmiki z napisami. Multitasking daje radę. Zawsze to coś.

Kobiety piszą, żeby rozsądnie kupować ubrania, czyli na przykład zastanowić się, czy dany zakup będzie pasował do co najmniej trzech innych ubrań. Cóż, robię to od dawna, a zasady tzw. capsule wardrobe znam od podstawówki, kiedy to rozrysowywałam sobie zestawy do noszenia.

Na stronach o zdrowiu czytam, że powinnam mieć swoją codzienną dawkę ruchu – a więc dużo chodzę, nie jeżdżę schodami ruchomymi, a windę rozważam dopiero od szóstego piętra wzwyż. Czytam o dbaniu o siebie, o body positive. Lubię siebie, dbam o swoje ciało, głównie dlatego, że jest moje. I to też zrozumiałam po internetowych poradach.

_DSC9299_DxO

(Zdjęcie zrobiła Zosia LS w ramach projektu kochaj.się, o którym dowiedziałam się z internetu)

Przed snem i po przebudzeniu się staram się myśleć o przyjemnych rzeczach. Stawiam sobie wyzwania, doceniam drobne sukcesy, otrzepuję kolana z porażek i idę dalej. Staram się rozwijać, pokonywać lęki, walczyć ze słabościami, wyznaczać sobie cele, dążyć do spełnienia marzeń.

To wszystko powiedzieli mi obcy ludzie z internetu, specjaliści do spraw szczęścia. Pewnie mają rację w wielu aspektach, ale nie o to mi chodzi. Otóż z pewnym wstydem uzmysłowiłam sobie, że jestem ich oddaną i pojętną uczennicą. Nawet nie wiem, czy ci mistrzowie sami żyją według swoich wskazówek i czy są z tym szczęśliwi. Czy współcześni apostołowie udanego życia są pewni tego, co głoszą, czy po prostu chcą zarobić, budować markę, coś zyskać, coś sprzedać? Autorzy treści o tym, jak poprawić, rozwinąć, jak pobudzić twórczość, jak żyć – wydają się być misjonarzami zmiany życia innych. Skąd mogę wiedzieć, czy oni sami umieją żyć?

Kiedyś uczeń widział mistrza, spędzał się z nim czas, obserwował. Dzisiaj jest po drugiej stronie ekranu, niby dostępny, a jednak obcy. Co on właściwie zrobił, by stać się moim mistrzem?

 

„Nie uwierzysz, co ten wpis ma w środku!”

No właśnie.

Weszłam na pewną stronę, by przeczytać wywiad z historykiem. Z boku wysunęła się informacja i nęciła. Niedwuznaczna fotografia i niepokojący tytuł: "Ogromny pyton znaleziony martwy. Nie uwierzysz, co miał w środku". Niestety nie interesuje mnie to.

***

To będzie bardzo banalne, co teraz napiszę, ale musimy sobie oddzielać rzeczy, które są ważne, od tych kompletnie nieistotnych. Naprawdę nie ciekawi mnie, co ten pyton miał w środku, tak samo jako nie klikam na link, jeśli w tytule widnieje coś w rodzaju: "Wszyscy byli zaskoczeni, że…" albo "Nie mogła uwierzyć w to, co zobaczyła…". Wiem, co będzie dalej. Prawdopodobnie stwierdzę, że nie warto było klikać. Niespodzianka – jak zazwyczaj – okaże się niewypałem, ułudą. Kolejne zmarnowane sekundy życia. A co się przeczytało, tego się nie odprzeczyta. Tak jak "Malowany ptak" Kosińskiego i jakaś książka Danielle Steel, którą dostałam na urodziny. Tytuł wyparłam, ale pamiętam fizyczne dolegliwości podczas czytania jej. Po prostu chciało mi się wymiotować.

***

Ze względów zawodowych interesuję się tym, jak powstają klikalne artykuły. Chcę wiedzieć, co sprawia, że chce się wejść i przeczytać całość. Ze względów językowych przeglądam nagłówki w "Fakcie", chociaż ta gazeta dawno temu sięgnęła dna.

kaboompics.com_Man reading newspaper

(Ta osoba z pewnością nie czyta "Faktu"; źródło fotografii tutaj)

***

Do czego trzeba się posunąć, żeby nabrać kogoś: "wejdź, będzie ciekawie"? A potem okazuje się, że było tak, jak zwykle. Tak jak w przypadku tego wpisu.