Zwykłe życie jest wtedy…

Zwykłe życie jest wtedy, kiedy wracasz do domu, niosąc na plecach i barkach swoje zmęczenie. Jesz obiad i siadasz do pracy, prac domowych albo co tam masz robić. Nie zachowujesz się jak w reklamach. Niekoniecznie tryskasz dobrym humorem i przytulasz domowników. W zwykłym życiu masz gamę różnych emocji i wszystkie one są ludzkie.

W zwykłym życiu częściej omawiasz z mężem listę zakupów i sprawunków niż go obejmujesz, patrząc z dumą na grzecznie bawiące się dzieci. W zwykłym życiu poczucie dumy, bezbrzeżnej radości bez powodu – przychodzą rzadko. Są, ale nie pojawiają się codziennie. Nawet na kochaną osobę nie patrzy się codziennie z uwielbieniem, miłością i rozczuleniem. Czasem patrzy się na nią ze złością, czasem z żalem, czasem się w ogóle nie patrzy.

Zwykłe życie nie jest złożone z ekscytujących odcinków serialu, w którym cały czas coś się dzieje i trzeba stopniować napięcie. Nie wszystko jest podkręcone filtrami, podkolorowane, wydobyte, podkreślone. Nieraz życie jest jak nieostra fotografia i to jest jest normalne, dobre i do zaakceptowania.

Widziałam kiedyś w sklepie piwo, które nazywało się „Zwykłe sprawy” czy jakoś tak. Na pewno miało w nazwie ten przymiotnik i właśnie ta nazwa mnie ujęła. W świecie, w którym trzeba być „jakimś”, „wyjątkowym”, wyróżniać się, mieć talent, charyzmę, robić show, przyciągnąć uwagę, zaciekawiać, podtrzymywać zainteresowanie – czasem warto dać sobie spokój i przyznać, że bycie zwykłym to jest komfort. Życie zwykłym życiem. Od razu jakoś tak spokojniej się żyje bez tych wszystkich wymagań, zadęcia i spinania się.