Wegetarianizm a sprawa boczku

Szanuję wegetarian i wegan. Często korzystam z przepisów Jadłonomii, mam książki wege. Podoba mi się kreatywność w tworzeniu potraw i nowe wykorzystanie dobrze znanych warzyw (pietruszka pieczona w kaparowym sosie!), dzięki wegetarianom poznaję nowych kuchennych przyjaciół takich jak choćby ciecierzyca. Sympatyzuję, podziwiam, inspiruję się.

Nie muszę jeść mięsa codziennie. Raz czy dwa razy w tygodniu spokojnie mi wystarcza, a podstawę mojej diety i tak stanowią warzywa i owoce. Nie mogłabym być weganką, bo uwielbiam nabiał. Wychowałam się w rodzinie Pana Mleczarza, jako dziecko spijałam piankę z ciepłego świeżego mleka. W lodówce mojej mamy jest zawsze gęsta kwaśna śmietana domowej roboty, a latem króluje zsiadłe mleko. Ale nie jestem wegetarianką i nie zamierzam przejść na wegetarianizm.

Uważam posiłek za coś jednoczącego. W dzisiejszych czasach wielu ludzi nie je określonych produktów, czy to ze względu na zdrowie, dietę czy postanowienie. Rozumiem to, ale trochę szkoda, że nie wszystkich można poczęstować ciepłą drożdżówką, jajecznicą czy boczkiem.

***

Przychodzi mi na myśl kilka posiłków, w których wspólne jedzenie mięsnego posiłku ma jakieś znaczenie.

1. Sobotni poranek, kiedy mąż robi nam jajecznicę na boczku. Boczek wędzony musi być. Pachnie w całej kuchni, jest relaks, odpoczynek, a jajecznica jest zawsze na najwyższym poziomie.

2. Niedzielne obiady z teściami. Teściowa robi świetne gulasze, teść kurczaka z rusztu i schab w warzywach. Siadamy razem, jemy i oglądamy telewizyjne bzdety, tak jak większość polskich rodzin o tej porze.

3. Potrawy z okolic, z których pochodzę: zalewajka na słoninie lub podgardlu, świąteczny kugiel (ziemniaki zapiekane z żeberkami i innymi kawałkami wieprzowiny). Żurek na kiełbasie. Uwielbiam.

4. Jajka sadzone i chrupiące zapiekane plastry boczku w gościnie u naszego kuzyna-przyjaciela. Przy okazji polecam genialne połączenie syropu klonowego z takim smażonym boczkiem. Syrop z Kanady dawno się skończył, ale wspomnienie smaku pozostaje żywe do dziś.

5. Smakowanie mięsnych potraw w podróży, np. obfite irlandzkie śniadanie czy hot-dogi w Szwecji, zapiekane na ruszcie w kuchni oświetlonej świeczkami.

6. Kiełbasa i boczek (kolejny raz!) z ogniska. Wraz z przyjaciółmi praktykujemy rozpalanie ogniska o każdej porze roku. Zawsze jest przyjemnie i zawsze cieszymy się, obracając skwierczące wędliny na kratce podpartej na kamieniach albo prościej, na patyku.

7. Świeże, jeszcze ciepłe wędliny, które mój tata przywozi od masarza. Stawia pachnącą ciepłą torbę na stole, a my jemy kawałki czosnkowej i majerankowej kiełbasy czy pasztetowej z kromką chleba. Tata zawsze kroi grubiej kiełbasę, a cieniej chleb. Lubi również kanapki z salcesonem popijać kawą, a potem wodą z kranu. Ale to zupełnie inna historia…

***

Wyjątkowość tych wszystkich spotkań przy stole wynika z ich niecodzienności. Łączy się ze świętowaniem, przyjmowaniem gości i przybywaniem w gościnę, z dniami wolnymi od pracy, relaksem, odpoczynkiem, wyłączeniem zwyczajnego trybu życia (np. w podróży). Trochę podobnie jest z moim jedzeniem mięsa.

Ps. Niech Was nie zwiodą wnioski antropologiczno-socjologiczne. Nie mogłabym zostać wegetarianką, ponieważ za bardzo lubię boczek.

  • Marta Jafernik

    Hmm, bardzo smakowity tekst… BOCZEK, BOCZUŚ… potrawa magiczna i aromatyczna. Ja pamiętam jedną potrawę z boczkiem, którą robił nam tata: kasza gryczana z przysmażanym boczkiem i kefir lub zsiadłe mleko. Smak dzieciństwa, potrawa – pachnąca i ciepła jak wspomnienie taty przygotowującego kaszę i pakującego ją do garnka, a potem w ciepłe kołdry, żeby nie wystygła, dopóki mama nie wróci z pracy. Niby nic, a jednak…mniam!

  • Mariusz

    To straszne. Ludzie przed potopem nie jedli zwierząt, tak powinniśmy postępować i my :-)

    • Marta Jafernik

      To straszniejsze. Oni nigdy nie poznali smaku wędzonego boczku, grilowanej kiełbasy i suchej szynki ;).

    • Aha. Jezus też nie jadł boczku :)

    • Jezus nie jadł wieprzowiny!

      • Mariusz

        Ale baranka wciągał aż mu się uszy trzęsły :-)

        • Ale tylko ze względów religijnych 😉

          • Mariusz

            No tak, jako katolik musiał się dostosować :-)