Dlaczego zaczęłam prowadzić zabawy słowami dla dorosłych?

Co łączy windę i rozwód? Książkę i kapustę? A Mickiewicza i zszywki?
Jakie pytanie zadałbyś motylowi? Jakimi zdaniami zacząłbyś własną autobiografię? Jak opisałbyś dzień z życia kota lub chomika?
Co powstanie z połączenia odkurzacza i haczyków na ręczniki?

***

Od jakiegoś czasu organizuję kreatywne warsztaty pisania „Zabawy słowami”. Z zewnątrz wygląda to tak, że grupka ludzi spotyka się w kawiarni, wyciąga notatnik i coś do pisania, zamawia kawę i pisze… Wymyśla i pisze…  Losuje słowa, przykleja, zakreśla, koloruje, układa, dopasowuje, składa w opowieść… Potem wspólnie czytamy, interpretujemy, dzielimy się i inspirujemy. Otwieramy się na to, co nam tylko przychodzi do głowy – bez skreślania tego, bez blokady pt. „Nieee, to głupie”.

Jestem fanką kreatywności, dziwności i wychodzenia poza schematy. Właśnie! Schematy! Nie chcę uczyć schematów. Podczas warsztatów z dorosłymi nie chcę niczego uczyć. Daję zadania, z którymi uczestnicy zrobią, co zechcą. Nie mam zamiaru prowadzić klasycznej lekcji języka polskiego, bo każdy z uczestników już skończył szkołę i ten etap ma za sobą. Nie chcę uczyć, jak napisać książkę, ponieważ uważam, że moje doświadczenia są tutaj wysoce niewystarczające i każdy powinien to robić po swojemu. Owszem, redaktorzy i konsultanci mogą bardzo pomóc w ogarnięciu fabuły i bohaterów, ale organizując warsztaty kreatywnego pisania, wyobrażam je sobie raczej jako ćwiczenia niż konsultacje.

Chcę raczej dać przestrzeń do tworzenia i dzielenia się tym. Sama wiem, jak potrzeba kreatywności potrafi doskwierać i jak bardzo trzeba nam odbiorcy, czytelnika, słuchacza. Przestrzeń do tworzenia to hasło, które do mnie bardzo przemawia. W cigu dnia trudno znaleźć czas na swój rozwój, inspirowanie się. Najpierw rodzina i praca, potem pisanie. Czy nie tak to wygląda? Przychodząc na warsztaty, trzeba przeznaczyć na to czas, dojechać, zmienić plany, sprężyć się i zdążyć. To znaczy, że musi nam zależeć na pisaniu.

***

Nie chcę, by ktoś się spinał. Chcę, żeby było lekko, zabawnie (zgodnie z nazwą). Żeby do głowy wpadały najróżniejsze dziwne pomysły. Żeby się nie zamykać na żadne, nawet najgłupsze skojarzenie. Bo otwartość pociąga za sobą kolejne pomysły, i następne, i następne… Aż wpadniesz na ten właściwy i go przygarniesz do siebie, oswoisz. A jak wiadomo, Krytyk Wewnętrzny czasem może bardziej zaszkodzić niż pomóc.

Pomyślałam, że może dorośli ludzie, podobnie jak uczniowie podstawówek na zajęciach dodatkowych, chcieliby się pobawić. Słowami, skojarzeniami, znaczeniami. Spotkać się w gronie podobnych sobie i spędzić wieczór na tworzeniu, śmianiu się i wzajemnym inspirowaniu.
Za każdym razem jestem mile podbudowana tym, że są w moim mieście i okolicach ludzie, którzy też lubią pisanie i kreatywne zabawy. Uważam, że im więcej takich inicjatyw, tym ciekawiej. Uważam, że im więcej śmiechu, tym lepiej. Im więcej wyznań się podejmuje, tym potem żyje się odważniej. Czego życzę sobie i innym twórcom!

***

Więcej o pisaniu w zakładce: Praca nad tekstem.

Czego oczekuję od literatury? Kilka myśli na temat książek

Jest końcówka sierpnia. Przeczytałam już więcej książek niż w całym 2016 roku i cieszę się z tego taką prostą radością. Nie że jestem mądrzejsza czy bardziej oczytana. Bardziej – że przeskakuję swoje ograniczenia i limity.

Czytanie to nie wyścig, ale spójrzmy na to ekonomicznie – jeśli mogę w ciągu roku przeczytać więcej, dowiedzieć się więcej i wyrobić sobie opinię na temat większej liczby pisarzy, to dlaczego nie miałabym tego zrobić? Dlaczego obniżać sobie poprzeczkę i poprzestać na małym?

Żeby sporo czytać, muszę się o to postarać. Pilnuję się, by zbytnio nie rozmieniać czasu na drobne. Na głupoty. Na internety.

***

Staram się też wynajdywać rzeczy, które wciągną, a nie zniechęcą zbytnio. Jeśli przeczytam coś smutnego, od razu sięgam po następną. Jeśli czytam coś trudnego, w przerwach łapię coś łatwiejszego.

Przeczytałam „Króla” Twardocha i zrobiło mi się smutno z powodu tej całej przemocy, ćwiatrowania ciał, gwałcenia i bicia kobiet, przelewów krwi, śmierci, zemsty, no generalnie z powodu tego całego zła. Już w poprzednim zdaniu było za dużo zła, a co dopiero w całej książce.
I dla odtrutki sięgnęłam po książkę dla młodych dziewczyn: „Opowieści na dobranoc dla młodych buntowniczek”.

***

Lubię, kiedy literatura powoduje gęsią skórkę i mrowienie ekscytacji, za to nie lubię, kiedy powoduje mdłości. Lubię, kiedy wstrząsa, ale nie obrzydza.
Lubię się wzruszać, ale nie prostymi i ogranymi wzruszeniami.
„Opowieści na dobranoc…” są właśnie takie: dają inspirację i moc do tego, by coś zmienić. Skoro to prawdziwe historie i wielu osobom się udało, to i nam też się może udać.

***

Co lubię czytać? Cenię klasykę i cenię dziwności („Sklepy cynamonowe” i „Ferdydurke”, Masłowska). Szanuję dobrze napisane powieści dla kobiet, obyczajówki, romanse. Muszą być napisane tak, żebym zachwyciła się językiem. Muszą być takie, bym zadziwiła się historią.
Nie przepadam za fantastyką, nie lubię kryminałów ani horrorów. Oczywiście są od tego wyjątki, bo głupotą byłoby zamykanie się na książki tylko dlatego, że gatunek nam nie odpowiada.

***

Z zasady nie czytam opisów z tyłu okładki. Już dawno przekonałam się, że potrafi on zdradzić fabułę połowy książki, zasugerować, nadać kierunek interpretacji. Najczęściej czytam pierwsze zdanie albo pół pierwszego zdania, i wtedy już mogę zdecydować, czy mam ochotę na bliższe zapoznanie się z tą pozycją. Bo może niekoniecznie chcę przeznaczać na nią czas. To wybór, z czym chcę spędzić następne dni.

***

Bywa, że wybieram książkę, bo słyszałam o autorze, że dobrze pisze. Wypożyczam: „Sprawdzam!”.  Mimo że już dawno się poddałam i uznałam, że nie jestem w stanie być na bieżąco – to obecnie sięgam po rzeczy, o których się aktualnie mówi. Chcę je poznawać – w swoim tempie i według swojego planu.

***

W tym roku wybieram sporo powieści obyczajowych o miłości. Wolałabym nie używać tutaj dziwnego terminu „literatura kobieca”, bo niby co, wszystkie pozostałe książki są literaturą męską? A przecież mężczyźni też piszą obyczajówki o miłości.

No więc niektóre książki o miłości da się napisać nieźle albo nawet i dobrze. Niektóre z tych książek są bardzo miłym wspomnieniem, inne żenującą przygodą, którą najlepiej wymazać z pamięci.

Czytam z punktu widzenia obserwatora. Badam strukturę: jak prowadzi się historię, by nie nużyła. W którym momencie kończą się rozdziały. Jak skakać między bohaterami, by czytelnik się nie pogubił. Jak ograć motywy miłości czy przyjaźni, by nie były banalne. Banał mnie mierzi.

Bywa, że wyłapuję klisze, krzywię się: „O, nie, to już było!” Zniesmaczam się szybko. A jak mawia moja ulubiona blogerka, szkoda życia na słabą literaturę.

***

Nie lubię polecać książek. Każdy ma swój gust i czego innego oczekuje od literatury. Owszem, są osoby z podobnym gustem do mojego, ale wolałabym jednak nie rozczarować ich ani siebie.

Czytam bestsellery i myślę: „Serio? To się sprzedało w tysiącach egzemplarzy? Jakim cudem? Co jest takiego w tej książce?”. Dlatego nie lubię polecać książek. Mnóstwo ludzi ma inne preferencje.

Nie lubię też, jak ktoś coś mi poleca i mówi: „Koniecznie to przeczytaj!”. Jasne, już dopisuję do trzydziestu pozycji obowiązkowych, które koniecznie muszę przeczytać. Taaaak.

***

Czego oczekuję od książki? Że ukoi i zachwyci. Że będzie miała styl, że będzie jakaś. Że wniesie coś ważnego do literatury, która przecież się rozwija.

Że mnie wciągnie i spowoduje zapomnienie o świecie. Że będę o tej książce myślała cały czas wtedy, kiedy nie mogę jej czytać, że nie będzie mi się chciało spać, że będę sięgała po nią w każdej wolnej chwili.

Dlatego teraz kończę wpis, by dokończyć czytanie.

czego oczekujesz od książek

Powrót do szarej rzeczywistości?

Wróciłam po dwutygodniowej podróży. Powrót do szarej rzeczywistości, mówili moi towarzysze. Ja tak nie uważam, ale się nie odezwałam.

Jednakże przemyślałam sprawę i ujmę to tak.

Nie uważam, żeby życie codzienne było szare. Nie uważam, że żyje się tylko od wyjazdu do wyjazdu. Nie uważam, że wyjazd jest ucieczką.

Życie to każdy poniedziałek, każde zmaganie, każda radość, każdy weekend.

Wyjazd jest urozmaiceniem życia, ale nie jest jego kwintesencją.

Ostatniego dnia przed powrotem już czuję, że czas wracać. Już mi się przypomina, do kogo i czego wracam. Pod koniec podróży zaczynam tęsknić za moim miastem. Jestem jedyną osobą, która ostatniego dnia zamiast nie jedźmy jeszcze do domu myśli: jedźmy już do domu. Nie dlatego, że mi się nie podobało, ale dlatego, że koniec podróży jest naturalnym etapem, który po prostu nadchodzi i który trzeba przyjąć. Niezależnie od tego, jak wspaniała była to podróż.

Byłam, przeżyłam, zobaczyłam, posmakowałam, nabrałam wspomnień do głowy. Moje życie codzienne na mnie czeka. Moi znajomkowie i przyjaciele. Moje książki, warsztaty, nowa praca, zlecenie. Moje cztery kąty, nowe kuchenne możliwości, ćwiczenia, za którymi mi tęskno, basen czy aktywności, jakie tylko sobie wymyślę. W podróży nie jestem u siebie, jestem tylko na chwilę. Doświadczam i wracam.

Moje życie na mnie czeka. Kategorycznie odmawiam nazywania go szarym.

Czy znacie te seriale?

Dziś będzie wpis na szybko. W tym roku obejrzałam trzy seriale ze świetnymi bohaterkami, dialogami i historiami. Cudnie zagrane, zabawne, wzruszające.

Nie będę opisywała fabuły, bo sama po sobie widzę, że czasem lepiej kompletnie nie wiedzieć, by się nie sugerować (gdyby mi ktoś polecił serial o wrestlingu lat 80., to raczej popukałabym się w czoło, a tymczasem oba sezony GLOW są naprawdę godne polecenia).

Tak więc po pierwsze GLOW. Nie trzeba lubić wrestlingu, żeby polubić serial. A nawet można go troszeczkę zrozumieć…

Po drugie Grace i Frankie. Ooo, ta para jest nieprzeciętna! Dwie 70-latki. Niebanalna historia. Trudna przyjaźń. Brianna.

Po trzecie Good girls. Głównymi bohaterkami są gospodynie domowe, które potrzebują pieniędzy. Tak zaczyna się cała skomplikowana historia, niezwykle wciągająca… Gdyby nie pilne zlecenie, obejrzałabym całość ciurkiem.

***

Z innych seriali mogę polecić również This is us/Tacy jesteśmy – trochę do śmiechu, trochę do wzruszenia. O Stranger things i Dark nawet nie wspominam. Wysoki poziom, dreszczyk i klasa sama w sobie.

***

Niebawem zacznę poszukiwania kolejnego ciekawego serialu, a tymczasem pozdrawiam z wakacji.
Odpoczywajcie!

Nie mogłabym żyć w najmniejszym państwie świata

W rozmowie znajomy rzucił: „To jest postać z Wiedźmina II, ale to pewnie wiesz, bo Twój mąż w to gra”. I był szczerze zdziwiony tym, że nie wiem.

Cóż, nie zaglądam mu przez ramię, gdy gra. Zresztą, patrzenie, jak ktoś gra, uważam za dość bezsensowne zajęcie. Co innego grać razem czy grać w tę samą grę, a potem móc o tym porozmawiać.

I owszem, mąż czasem mi opowiada albo pokazuje ciekawe fragmenty. Czasem się dzieli cytatami i wysyła linki do artykułów. Czasem opowiada o jakimś wyjątkowo ciekawym zleceniu.

Ale!

Nie wiemy o sobie wszystkiego. Co więcej – uważam, że tak jest lepiej.

„Mam męża, nie potrzebuję przyjaciółki”

Jest taka piosenka „Najmniejsze państwo świata”. Tylko ty i ja. Poza nami dzisiaj nic się nie liczy… tak to leci.
I gdy tak sobie o tym myślę, to chyba szybko musiałabym wyemigrować z takiego państwa, bo inaczej udusiłabym się, zwariowałabym.

Znam takie dziewczyny, które zerwały przyjaźń, bo znalazły faceta. A z kim pójdą na kawę, jeśli się z tym facetem pokłócą? Z kim chcą pogadać o swoich sprawach, których żaden mężczyzna nie zrozumie? Ot, choćby dlatego, że nie ma okresu, nie urodził dziecka czy nie rozróżnia kolorów.

Są pary, które pracują ze sobą i są razem dwadzieścia cztery godziny na dobę. Ja bym tak nie potrafiła. Muszę mieć kawałek życia dla siebie, swoją samotność, swoją przestrzeń. Musi być miejsce na osobność moją i jego. Na życie moje i jego plus życie razem.

I owszem, jak każdy związek mamy swoje rytuały, teksty i konteksty, które rozumie tylko nasza dwójka. Mamy swoje wspomnienia, swoje plany. Ale chyba oboje potrzebujemy sporo przestrzeni i niezależności.

O, choćby poglądy na temat tego, czym powinniśmyśmy się zająć i co powinno być naszym priorytetem. Mąż mi radzi (zapewne całkiem słusznie), bym dokończyła etymologiczny słownik inwektyw, ale ja mam w głowie przede wszystkim powieść obyczajową. Ja radzę mu robić portrety, a on woli kolejne zdjęcie mgły o wschodzie słońca. Niech mnie nie słucha i robi swoje. Na pewno mu to wyjdzie na dobre.

„Zaskocz mnie”

Nie muszę opowiadać, że między pracą, a przed szkoleniem poszłam na kawę. On i tak nie zapamięta, z czego jest to szkolenie albo jak ma na imię koleżanka, która mi towarzyszyła. Tak jak nie wie, jakie tematy omawiam z uczniami na zajęciach. To jest moja przestrzeń i kawał mojego świata, mojego życia. Muszę mieć coś swojego. Nie chcę przynosić pracy do domu, roztrząsać, omawiać, przeżywać, rozgrzebywać.

Tak jak on nie musi mi opowiadać, co po kolei robił w pracy. Nie mam zamiaru wiedzieć o nim wszystkiego. Wręcz przeciwnie. Nie chcę myśleć: niczym mnie nie zaskoczy; znamy się jak łyse konie; i tak wiem, co chce powiedzieć.

Wszystko nie może być wspólne.

Żyjąc w najmniejszym państwie świata, prędko może się okazać, że brakuje nam tlenu.

30 dobrych rzeczy

Mam zasadę, zgodnie z którą próbuję postępować: wybieram to, co dobre i tym staram się ucieszyć. Internet jest pełen małych rzeczy, które są warte uwagi i godne radości. Zamiast marzenia o tym, że kiedyś będę szczęśliwa – doceniam każdy dzień. Przypatruję mu się z życzliwą uwagą.

Zatem zaczynam wyliczankę. Jeśli zdołam uzbierać 30 rzeczy, to znaczy, że jestem wybitną optymistką. Zobaczymy. Oto subiektywna lista rzeczy, które mnie cieszą.

  1. Codzienny bosonogi spacer po mokrej porannej trawie.
  2. Piknik.
  3. Spacer po górach.
  4. Odwiedzanie kawiarni po południu i lodziarni przed południem.
  5. Spotykanie się z ludźmi, których lubię.
  6. Smak sezonowych owoców.
  7. Smak bobu, cukinii za złotówkę, fioletowo-zielonego chłodnika.
  8. Zapach lubczyku z donicy przed domem.
  9. Fascynujące dźwięki kawiarki, która ciurka apetycznie, radośnie skrzypi i ekstatycznie bulgocze (wybaczcie, czytam teraz Nabokova, od którego udziela mi się kwiecisty styl i niebywałe wręcz skupienie na szczególe).
  10. Jako się rzekło – Nabokov, który pisze bardzo pięknie o bardzo brzydkich rzeczach.
  11. Przeczytałam w tym roku sporo ciekawych książek, które mnie dużo nauczyły, zachwyciły albo chociaż zaciekawiły.
  12. Dałam sobie czas tylko na czytanie (wbrew wewnątrznym oskarżeniom: „Jak to, nic nie robisz?” – „Czytanie traktuję jako pracę intelektualną”, odpowiadam samej sobie).
  13. Polubiłam się z bawarką.
  14. Moja grzywka urosła już na tyle, że mogę ją założyć za ucho – wreszcie nie drażni uporczywym dźganiem w prawe oko.
  15. Krzak czeremchy w ogrodzie urósł tak, że przewyższa moją głowę. A ja wcale nie jestem taka niska.
  16. Mój mąż na freelansie poznał wiele dobrej muzyki i podzielił się ze mną.
  17. Pływanie kraulem przestało przypominać walkę na śmierć i życie.
  18. Czytam książkę z francuskimi wtrętami i większość z nich rozumiem.
  19. Odpoczywam od bycia ustawicznie online, ciągle z laptopem na kolanach.
  20. To, że nie muszę się spieszyć, a mój czas zależy ode mnie.
  21. Letni chłodek, który umożliwia oddychanie – w przeciwieństwie do upałów, które są wybitnie niesprzyjające respiracji.
  22. Deszcz po upałach też jest ok (zauważyłam, że jak nienawidzę rozmawiać o pogodzie, tak wyjątkowo lubię o niej pisać).
  23. Tak mocny sen, że rano się budzę z odgniecionym uchem, śladem po intensywnym uścisku tegoż ucha z poduszką.
  24. To, że można snuć plany – podróży, koncertu, meblowania pokoju, przyszłej pracy. Że zawsze coś jest przed nami.
  25. Kasia Tusk na swoim blogu pochwaliła okładkę, którą zaprojektował mój mąż.
  26. Granie w Tetris – to niemalże powrót do mitycznych czasów młodości, kiedy dzieliłam z braćmi gameboya.
  27. Porządki. Wyrzucanie kilogramów przeszłości, zaszłości, zdezaktualizowanych zapisków, uwag, informacji – do kosza. Tam ich miejsce. Półki lżejsze, ja lżejsza, pracownicy sortowni śmieci zachwyceni. Wszyscy zyskują.
  28. Udało mi się pójść na zakupy, które nie były dla mnie strapieniem, a nawet zakończyły się umiarkowanym sukcesem.
  29. Pozwalam sobie, by teksty we mnie dojrzewały. Nic na siłę. Są pisarze, którzy za pisanie zabrali się poźno, piszą długo i mało, ale mimo wszystko ich książki są piękne i ważne. Jestem raczej na ścieżce wydeptanej przez Jose Saramago, Harper Lee, Trumana Capote i Brunona Schulza (oby!) niż Kraszewskiego, Sienkiewicza, Asimova i Mroza.
  30. Znalazłam wystarczająco wiele powodów do napisania tej listy!

bosonoga

(Bosonogi spacer każdego ranka)

Nie ma się czego bać

Wyobraź sobie, że wchodzisz na wielką górę i cel jest nieosiągalny. Niedostępny. Myślisz tylko o nim. Robisz wszystko, co jest w Twojej mocy. Przeżywasz.
W pewnym momencie trzeba odpuścić i powiedzieć sobie: „Zrobiłam wszystko. Zrobiłam najlepiej jak umiałam. Reszta nie zależy ode mnie”.
A potem, kiedy już jesteś na szczycie, ta góra wydaje się banalna i już nawet się o niej nie myśli.

***

Był luty 2007 roku, a ja pisałam pracę magisterską. Po bolesnych perypetiach miałam nowe współlokatorki i chłopaka z dalekiego miasta, z którym mi trudno było się porozumieć. To wszystko mnie martwiło i przestraszało. Niepotrzebnie.

Nowe lokatorki okazały się lepsze niż mogłam sobie wyobrazić, a chłopak już dawno jest tylko mglistym wspomnieniem. Obrony pracy magisterskiej też prawie w ogóle nie pamiętam. Zacierają się w pamięci również wszystkie egzaminy, które powodowały stres, głupawkę i ból brzucha; poprawki, konflikty, przeprowadzki, niedogadania, nawet kontakt z pewnym przestępcą, ciąganie po komisariatach i sądach uczelnianych. To też się zapomina. Kto pamięta stres przed maturą? Z perspektywy czasu matura wydaje się czymś banalnym. Wtedy była górą nie do zdobycia.

***

Kiedyś było dla mnie wyzwaniem – pojechać do obcego miasta i zapytać kogoś o drogę. Kiedyś było wyzwaniem – wystąpić publicznie, skupić czyjąś uwagę (o, nie, oni na mnie patrzą!). Kiedyś było wyzwaniem pójść do banku czy urzędu i uzyskać to, po co przyszłam. Kiedyś było wyzwaniem zadzwonić (nadal tego nie lubię) i załatwić jakąś sprawę.

To, co będzie i to, co było – wyolbrzymiamy to pierwsze, nie doceniamy tego drugiego.
Może to kwestia mojej słabej pamięci, a może to po prostu życie. Przeżywasz coś, a życie toczy się dalej. I Ty razem z nim.

Najpierw się czymś martwisz, a potem o tym zapominasz. Warto o tym pamiętać, kiedy coś wydaje nam się niewyobrażalnie straszne. Tu i teraz może jest straszne, ale za kilka lat będzie tylko jednym z wielu wspomnień.

Oręż w ręku, czyli do czego służą słowa?

Jak ja to powiem?
W jakie słowa ubrać moją decyzję? Jakie zebrać słowa, które najlepiej wyrażą myśli?
Jak to napisać, by przekazać treść najbardziej akuratnie?

***

Od kilku tygodni zbieram słowa jak oręż. Układam je po kolei jak broń, bo muszę się uzbroić. Wiem, że odpowiednio dobrane przydadzą się i nawet wiem, kiedy i gdzie.

Wyrzucam określenia niecelne, nietrafne, a wybieram tylko te najodpowiedniejsze. Które słowo posłuży do obrony – czego użyć w walce na argumenty – które słowa będą stanowiły tarczę, a które dadzą mi moc, siłę i poczucie godności, kiedy będzie mi to potrzebne.

Zbroję się w zdania. Na każdy potencjalny atak mam swoje (słowami można zostać zaatakowanym od tyłu, a to najbardziej niesprawiedliwy i najgorszy ze wszystkich ataków), na każde pytanie czeka gotowa odpowiedź. Żebym się nie dała zaskoczyć i żebym mogła obronić swoje stanowisko.

Przygotowałam się do ważnej rozmowy, ważnego maila, ważnych decyzji, które trzeba było odpowiednio umotywować, nie mówiąc za dużo, ale mówiąc to, co najważniejsze i w sposób, który sama wybrałam. Przygotowałam strategię. Zapisałam wszystko na kartce.

I niby to takie oczywiste, przecież posługujemy się językiem, tworzymy wypowiedzi, komunikujemy się, czasem dogadujemy, czasem nie. Czasem ktoś kogoś nie zrozumie albo zrozumie opacznie. A jednak zdania, których użyjemy, mają znaczenie. A jednak słowa, które przecież tak hołubię, mogą być mi pomocą.

Tak więc przyznaję, myliłam się. To nie ubranie jest najlepszą zbroją, ale odpowiednio dopasowane słowa.

Zachwyca czy nie zachwyca? (czyli stoik na wycieczce)

Otoczona rzeczami „przepięknymi”, „wspaniałymi”, wśród zachwytów, ochów i achów czuję się wyalienowana. Zachwyt nie rodzi się na życzenie.

***

– Zobacz, jakie to piękne. Jakie to ciekawe. Największe, najładniejsze, wyjątkowe, wybitne.
– Mhm – odpowiadam wymijająco.
– Noo – odpowiadam prawie przekonana (o moim „noo” już kiedyś pisałam).
– Tak, ładne – przyznaję lakonicznie.

Wyrzucam sobie ten chłód, dystans i brak zachwytu, jestem wysoce zaniepokojona nieczułością mego serca. Powściągliwość zwiedzania i odczuwania.

Czuję się wyalienowana, niepasująca. Skoro coś wszystkich zachwyca, to dlaczego mnie nie zachwyca? Jakim cudem coś, co dla kogoś jest „przepiękne” i „wyjątkowe”, dla mnie jest zaledwie „ładne”? Kręcę nosem na architekturę barokową, klasycyzm wydaje mi się bezduszny, odwiedzając królewskie skarbce, psioczę na monarchię i elitaryzm. Ogrody nie powodują wzruszeń i bicia serca. Lasy i przestrzenie pól mnie nie zachwycają, są „ok” i „normalne”. Na rzepak i łany zbóż nie patrzę jak malarz. Raczej jak córka rolnika.

Mało mnie zachwyca, ale pewne rzeczy uznaję za zajmujące.

***

Czasem coś zaskoczy i wryje się w pamięć i emocje. Czasem coś wznieci błysk w oku i wywoła podekscytowanie. Są na wycieczkach widoki, doznania, które pamiętam do dziś. Ale to nie jest tak, że zachwyca zawsze wszystko albo cokolwiek.

***

(Co prawda Vermeer i skandynawskie domki zachwycają zawsze, ale zbyt rzadko je widzę, by wychodzić z nimi poza ten nawias.)

10 myśli o serialach

Kiedy umysł jest zmęczony i udręczony, serial to jedyne wyjście. Wchodzisz w świat bohaterów, wciągasz się, zapominasz.

***

Gorzej, jeśli główny bohater jest idiotą. Wtedy kompletnie nie interesuje Cię, co się z nim stanie. Wcale Ci nie zależy na oglądaniu go, nie kibicujesz mu, jest Ci najzupełniej w świecie obojętny.

***

Na szczęście drugoplanowi potrafią uratować sytuację i zdobyć serce widza.

***

Zawsze mnie dziwi sytuacja, w której bohaterowie serialu wstają rano i leżą leniwie w łóżku, bo nie muszą iść do pracy. Mają czas i pieniądze na imprezy, podróże, randki i wynajem mieszkania, a nie muszą iść do pracy. Myśliwski kiedyś powiedział, że jak czyta książkę i z treści nie wynika, z czego utrzymuje się główny bohater, to on nie czyta dalej, bo to nierealne.

***

Albo dziwi mnie jeszcze, jak bohaterowie przed pracą przegadują problemy z domownikami, jedzą niespiesznie śniadanie. Ale może tylko ja się tak spieszę i mam spaczony obraz poranków.

***

Są seriale, które najlepiej oglądać razem, a są i takie, które ma się tylko dla siebie. Z różnych względów. Black mirror, Opowieść podręcznej, OA, Odpowiednik, Dark, Stranger things, Terror oglądamy razem. Ogarniamy skomplikowane światy przedstawione, zgadujemy, co będzie dalej. Moje są na przykład This is us/Tacy jesteśmy, Grace i Frankie, Lovesick, Friends. Widać klucz: to raczej ciepłe seriale o relacjach, przyjaźni, rodzinie. Sięgam w chwilach depresyjnych jak po ciastko. Serial ma być pociechą, że ludzie generalnie są dobrzy.

***

Są więc seriale na odmóżdżenie, seriale na zadumanie, seriale na roześmianie albo na strach. Na poczucie więzi – zawsze można potem porozmawiać o danej scenie, sytuacji czy odcinku. Nawet jak już nie ma o czym, to trafi się skomplikowana albo zabawna sytuacja, którą można powspominać. Rzucić rozpoznawalnym cytatem. Jeszcze raz się roześmiać, nawiązać. To tworzy więź, której nie masz z nikim innym (no, chyba że ktoś inny też oglądał ten serial i akurat zrozumie aluzję).

***

Kiedy oglądam naprawdę dobry serial, to myślę: niech nie będzie kolejnego sezonu, niech będzie jak najkrócej. Boję się, że każdy kolejny będzie słabszy. Telepatycznie przesyłam więc prośbę do realizatorów, niech tylko nie przesadzą z ilością sezonów. Niech nie przeszarżują, niech nie doprowadzą do sytuacji, kiedy będą zmuszeni zjeść własny ogon, niech nie idą na łatwiznę, nie przesadzą, nie obniżą poprzeczki. Aż się boję oglądać dalej. Taki paradoks dobrych seriali.

***

Wśród seriali na odmóżdżenie i dla relaksu jest osobna podkategoria: to takie, które oglądam bez napisów. Bo przecież ja nie oglądam z sympatii. Ja oglądam dla nauki. Słucham akcentów i poznaję nowe słownictwo. Czasem są to słowa niespotykane na co dzień (chlamydia), no ale dla szerszego obrazu świata przecież warto znać. No nie?

***

Czasem obrażam się na świat i oglądam wszystkie odcinki jeden po drugim. Aż do wyczerpania sezonu, aż do skończenia serialu. Satysfakcja porównywalna z tym uczuciem, kiedy zamykam ostatnią stronę grubej książki. A potem czym prędzej rozglądam się za czymś następnym.

1 2 3 14