Opresja ekranów

Jest laptop do sprawdzania i pisania tekstów, scenariuszy, materiałów na lekcje, tablet do prowadzenia zajęć i codziennej komunikacji z uczniami, jest telefon do kontaktowania się, ustalania spraw pracowych.

Coś, co miało być udogodnieniem, staje się klatką i zniewoleniem.

Jak ktoś do mnie dzwoni, niepokoję się.

Nie cieszą mnie maile, bo prawie zawsze oznaczają: „Masz dodatkową robotę. Masz coś do wysłania, załatwienia, do zrobienia, dopisania do codziennej listy do zrobienia. Masz zmieścić jeszcze to i tamto”. To nie są maile pt. „Co u Ciebie? Jak sobie radzisz podczas pandemii?”.

(Wyjątkiem jest jeden mail, na który codziennie czekam i który codziennie dostaję, a który dotyczy mojej książki).

Samotność wśród wielu ekranów i wielu komunikatorów.

O siedzeniu przed ekranem

Tak, moi Państwo, siedzę przed ekranem całe dnie. Najpierw zdalne lekcje (bywa i sześć, i siedem dziennie), potem przygotowanie lekcji (tu komputer) i wysyłanie na iPada. Następnie fotografowanie podręczników, kadrowanie, robienie z tego pdf-ów i wrzucanie ich do plików Zooma. Sprawdzanie zeszytów (uczniowie wysyłają mi zdjęcia), prac literackich i projektów (plastycznych, zadań z lektury). Tworzenie filmików. W międzyczasie telefon, ktoś pyta o coś na grupie albo robię zadania w aplikacji do nauki języka.

Działam na trzy ekrany i około osiemnastej mam dość, ale to się nie kończy. Pisanie nowych tekstów na warsztaty, książki, redakcja cudzych powieści, gdzieś w międzyczasie copywriting.

Poza tym zdarza się, że mam popołudniowe zebrania albo nawet i szkolenia.

I jeśli ktoś mi ramach rozrywki proponuje live na Instagramie albo spektakl na żywo, to ja mam trochę dość. Wiem, że ci wszyscy twórcy chcą dobrze. Że chcą coś zrobić, dać namiastkę tej rozrywki, którą by nam ochoczo dali, gdybyśmy mogli tylko do nich wyjść. Tylko że ja nie daję rady z tego wszystkiego korzystać. Zdarza się, że nakładają się na siebie terminy live'ów ulubionych twórców.

Nie dam rady wszystkiego obejrzeć, skonsumować, przetrawić. Przebodźcowana i otoczona technologią (taka praca, takie życie).

Dlatego trzeba korzystać z chwil i uciekać od tego. Ostatnio spędziłam pół dnia w lesie, który sięga mi do pół łydki – a najbardziej ambitne egzemplarze nawet i za kolano. Podziwiam koleżanki chodzące codziennie na spacer. Niby taka mała rzecz, ale tak drogocenna w tych dziwnych czasach.